Zebûr 120

Lavija Hecê.

1 Di tengahiyê de ez bang dikim Xudan;

Ew bersîva min dide.

2 Ya Xudan, tu xelas ke canê min ji lêvên derewkar,

Min azad ke ji zimanê hîlekar.

3 Ey zimanê hîlekar,

Wê çi bi te bê dayin,

Wê çi li te bê zêdekirin?

4 Tîrên tûj ên mêrxas,

Terrafa agirê gezikê!

5 Wey li min, ez li Meşekê xerîb mam,

Di nav konên Kedarê de rûniştim.

6 Ji zû ve ye ku ez,

Bi yên ku ji aştiyê nefret dikin re rûdinêm.

7 Ez alîgirê aştiyê me,

Belê gava ku dest bi gotinê dikim,

Ew radibin şer!