Zebûr 32

Zebûra Dawid, Maskîl.

1 Xwezî bi wî ku serhildana wî hatiye bexişandin,

Gunehê wî hatiye nixamtin!

2 Xwezî bi wî ku Xwedê jê re guneh nenivîsandiye,

Di ruhê wî de hîle nîye!

3 Heta ku min sûcê xwe li xwe dananî,

Tevahiya rojê ji nalînê,

Hestiyên min heliyan.

4 Çimkî şev û roj,

Destê te li ser min giran bû.

Derman di çokê min de nema, wek ziwahiya havînê.

5 Min ji te re diyar kir gunehê xwe,

Min nenuxamt sûcê xwe.

Min ji Xudan re got, «Ezê serhildanên xwe bêjim.»

Te bexişand sûc û gunehên min.

6 Loma bila her evdê te yê dilsoz

Gava ku hewcedar e bi dua ji te bixwazin.

Da ku negihîje wan rabûna avên mezin.

7 Tu yî stara min,

Tu min diparêzî ji tengahiyan,

Bi îlahiyên rizgariyê dipêçî dora min.

8 Ezê te perwerde bikim, riya ku diçîyê hînî te bikim,

Şîret li te bikim,

Çavê min li ser te ye.

9 Bêfêm nebin wek hesp û hêstiran;

Lixab û hevsar lazim e ji bo girtina wan,

Yan na, ew nêzik nabin mirovan.

10 Gellek e kedera xeraban,

Belê hezkirin dipêçe, dora yên ku xwe dispêrin Xudan.

11 Ey rastno, bi Xudan şa bin, dilşa bin;

Ey dilpakno,

Hemû bi şahî biqîrîn!