Zebûr 1

1 Xwezî bi wî mirovê ku bi şîreta xeraban rêve naçe,

Bi pey gunehkaran nakeve,

Li komela tinazkaran rûnanê.

2 Ew tenê zewqa xwe ji şerîeta Xudan distîne,

Û bi şev û bi roj kûr li ser wê difikire.

3 Yên weha wek wê darê ne, ku li lêva avê hatiye danîn,

Meywa xwe di demê de dide,

Pelê wê naçilmise.

Her karê ku dike qenc dike.

4 Xerab ne weha ne,

Wek hûrikê kayê ne ku ba lê dixe û dibe.

5 Loma di dadbarkirinê de rast dernakevin,

Û gunehkar li civata qencan ranawestin.

6 Çimkî Xudan riya qencan dizane,

Belê riya xeraban neman e.