Zebûr 146

1 Pesnê Xudan bidin,

Ey canê min pesnê Xudan bide.

2 Heta ez hebim, ezê pesnê Xudan bidim,

Heta ez bijîm, ezê ji Xwedayê xwe re lavijan bêjim.

3 Bi mîran,

Bi mirovên ku nikarin we xelas kin ewle nebin.

4 Gava ku ew dimirin, ew dizivirin axê,

Wê rojê planên wan diqedin.

5 Xwezî bi wan ku alîkarê wan Xwedayê Aqûb e,

Hêviya wan bi Xwedayê wan Xudan e.

6 Ew ku, wî erd û ezman,

Derya û hemû tiştên tê de afirand,

Ew hergav sozên xwe digire.

7 Ew heqê bindestan hiltîne,

Û xwarinê dide birçiyan,

Azad dike hêsîran.

8 Xudan çavên koran vedike,

Xudan yên piştxûz rast dike,

Xudan ji rastan hez dike.

9 Xudan xerîban diparêze,

Ji sêwî û jinebiyan re dibe alîkar,

Û riya xeraban şaş dike.

10 Serweriya Xudan her û her berdewam e,

Ey Siyon, Xwedayê te ji bo hemû nifşan e.

Pesnê Xudan bidin.