Zebûr 142

Maskîla Dawid, gava ku li şikeftê dua dikir.

1 Ez bi dengê xwe hawar dikim li Xudan,

Bi dengê xwe ji Xudan re lava dikim.

2 Ez dirêjim ber wî, gazinên xwe,

Li pêş wî dibêjim, tengahiyên xwe.

3 Gava ku ruhê min di hundirê min de dixeriqe,

Tu bi riya min dizanî.

Li ser riya ku ez dimeşiyam, bi dizî dafik danîn.

4 Li aliyê min ê rastê binêre û bibîne,

Tu kes min nahesibîne,

Dera ku ez xwe bispêrimê nema,

Tu kes bala xwe nade min.

5 Ez li te dikim hawar, ya Xudan:

Min got, «Stargeha min,

Li diyarê jîndaran, para min tu yî.»

6 Goh bide hawara min,

Çimkî ez pirr neçar im;

Tu min, ji yên ku min dipelçiqînin azad ke,

Çimkî ew xurttir in ji min.

7 Tu min ji zîndanê derîne,

Da ku ez spasî bidim navê te.

Hingê wê yên rast bipêçin dora min,

Çimkî tê qenciyê bikî bi min.