Zebûr 112

1 Pesnê Xudan bidin!

Xwezî bi wan ku ji Xudan ditirsin,

Bi emrên wî gellek dilşa dibin!

2 Wê nîjada wan li rûyê erdê hêzdar be,

Wê nîjada rastan pîroz be.

3 Wê mala wî di firehî û dewlemendiyê de be,

Rastdariya wî her û her bimîne.

4 Ji bo rastan di tariyê de ronahî dertê:

Ew dilovan, keremdar û rastdar e.

5 Xwezî bi wî ku destfireh e û deyn dide,

Ew karên xwe bi dadperwerî dike!

6 Ew tu car naleqe,

Yê rastdar her û her tê bibîranîn.

7 Ew natirse ji xebera xerab,

Bi Xudan ewledar e, dilê wî bêleq e.

8 Ew mêrxas e, natirse,

Di dawiyê de, têkçûna dijminên xwe dibîne.

9 Wî belav kir, wî da hejaran;

Rastdariya wî her û her dimîne,

Qiloçê wî bilind dibe.

10 Yê xerab, vê dibîne, aciz dibe,

Diranên xwe diqirçîne, dihele, diqede.

Daxwaza xeraban tune dibe.