Zebûr 101

Zebûra Dawid.

1 Ezê kerem û dadperweriya te bi lavijan bêjim,

Ezê bi îlahiyan pesnê te bidim, ya Xudan.

2 Ezê bi şehrezayî di riya tekûziyê de herim,

Tê kîngê werî ba min?

Di hundirê mala xwe de bi tekûziya dil bigerim.

3 Ezê tucar rê nedim ya xerab,

Nefret dikim ez ji karê durûyan,

Ew napeşke min.

4 Bila ji min dûr be durûtî,

Ez nas nakim xerabiyê.

5 Ezê tune bikim, yê ku fesadiya dostê xwe dike,

Ez ranagirim yê ku ji jor de dinêre, dilqure ye.

6 Çavê min li ser zilamên dilsoz ên welat e,

Ez dixwazim ew li ba min rûnên;

Yê ku li ser riya rast e, ewê ji min re bike xizmet.

7 Wê li mala min rûnenê zilamê hîlekar,

Li ber çavê min nemîne, yê derewkar.

8 Ezê her sibe, tune bikim xerabên welat,

Da ku ez ji bajarê Xudan, bavêjim hemû kesê fesad,