Heft Milyaket û Heft Bela

1 Hingê min li ezmên nîşaneke din a mezin û ecêb dît: Heft milyaket ku heft belayên dawîn bi wan re bûn. Çimkî xezeba Xwedê bi wan temam dibe.

2 Min dît ku tiştekî wek deryayeke camîn a bi êgir tevlihev hebû û min dît yên ku li hember cenawir û sûretê wî û hejmara navê wî bi ser ketibûn, li ser deryaya camîn radiwestan. Çengên* ku Xwedê dane wan di destên wan de bûn

3 û strana xulamê Xwedê Mûsa* û strana Berx distrandin û digotin:

«Ya Xudan, Xwedayê karîndarê her tiştî,

Karên te mezin û ecêb in;

Ya Padîşahê miletan,

Riyên te rast û dadperwer* in.

4 Ya Xudan, kî natirse

Û rûmetê nade navê te?

Çimkî bi tenê tu pîroz î,

Hemû milet wê bên

Û li ber te herin ser çokan,

Çimkî karên te yên dadperwer eşkere bûn.»

5 Piştî van tiştan min dît ku li ezmên Perestgeh, yanî Konê* Şahidiyê vebû.

6 Heft milyaketên ku heft bela bi wan re bûn ji Perestgehê derketin. Wan kitanê paqij yê ku dibiriqî li xwe kiribûn û kemberên zêr li singên xwe pêçabûn.

7 Yekî ji çar afirîdên jîndar heft piyanên zêrîn yên ku bi xezeba wî Xwedayê ku her û her dijî tije bûn, dan heft milyaketan.

8 Û Perestgeh bi dûmana rûmet û hêza Xwedê tije bû û heta ku heft belayên heft milyaketan temam bûn, tu kesî nikaribû bikeve Perestgehê.